Zezwolenie na pobyt stały daje cudzoziemcowi najsilniejszą pozycję, jaką można mieć w Polsce przed uzyskaniem obywatelstwa: pobyt bezterminowy, dostęp do rynku pracy bez dodatkowych zezwoleń i kartę pobytu ważną dziesięć lat. Wnioski o nie są jednak rozpatrywane surowo, bo każda przesłanka wymaga twardego dowodu.
W tej kategorii tłumaczymy, komu przysługuje pobyt stały: małżonkom obywateli polskich, posiadaczom Karty Polaka, dzieciom cudzoziemców z zezwoleniem stałym, osobom polskiego pochodzenia oraz tym, którzy mieszkają w Polsce nieprzerwanie przez wymagany okres. Przy każdej ścieżce wskazujemy, jak liczy się ciągłość pobytu, jakie przerwy jej nie przerywają i które dokumenty urząd kwestionuje najczęściej.
Piszemy też o tym, co dzieje się po decyzji: o wymianie karty, obowiązku zgłaszania zmiany danych i sytuacjach, w których zezwolenie można cofnąć. Wyjaśniamy różnicę między pobytem stałym a zezwoleniem dla rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, bo te dwie instytucje bywają mylone, a różnią się skutkami przy wyjeździe do innego państwa członkowskiego.
W praktyce najwięcej odmów bierze się z dwóch rzeczy: źle policzonego okresu pobytu i niepełnej dokumentacji dochodowej. Dlatego przy każdym tekście podajemy, jakie dokumenty urząd uznaje za wystarczające i w jakiej formie je składać, a przy sprawach małżeńskich piszemy też o wywiadzie, który przeprowadza urząd, i o tym, czego można się po nim spodziewać.
W praktyce najwięcej odmów bierze się z dwóch rzeczy: źle policzonego okresu pobytu i niepełnej dokumentacji dochodowej. Dlatego przy każdym tekście podajemy, jakie dokumenty urząd uznaje za wystarczające i w jakiej formie je składać, a przy sprawach małżeńskich piszemy też o wywiadzie, który przeprowadza urząd, i o tym, czego można się po nim spodziewać.
